Μήνας: Φεβρουαρίου 2014

Χρόνος

Posted on Updated on

Χρόνος
Ευστράτιος Παπάνης, Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου

Ο πιο ζωντανός νεκρός είναι το παρελθόν μας..
Σαν αναγκαιότητα εμφανίζεται και σα δοκιμασμένη λύση. Στο μέλλον το αγέννητο η μόνη βεβαιότητα.
Και κάποτε το απειλεί με ετυμηγορίες απαρέγκλιτες κι άλλοτε με υποσχέσεις κι ελπίδες στην επανάληψη και την υποταγή το καταδικάζει.
Απρόσβλητο στη λήθη, εύπλαστο στην παραχάραξη, ολοένα και πιο αόριστο, προσωρινά καμώνεται πως ημερεύει, μα πάντα διαφεντεύει με τους δικούς του τρόπους τους μυστικούς τα μελλούμενα.
Για κάποιους η εξημέρωση των πεθαμένων άλγος και όσων θα έρθουν η πρόβλεψη οδύνη.
Για άλλους τέχνη και για όλους ισορροπία μέσα από τις αντινομίες.
Γιατί τόσο δύσκολο είναι μέσα από ένα φευγαλέο, άπιαστο παρόν να στιγματίσει κανείς με τη βούληση το χρόνο, που αν το καταφέρει, ξεφεύγει από το πεπρωμένο.

from Blogger http://ift.tt/N90RvV
via IFTTT

Οι πόλεις των άλλων

Posted on

Οι πόλεις των άλλων
Ευστράτιος Παπάνης

Τριγυρνώ στις πόλεις των άλλων. 
Παράξενο να είσαι ξένος εκεί, που κάποτε απρόσμενα σε άφησαν να τις οικειοποιηθείς. Σαν επίκληση σε αγάπη παλιά, που τώρα σε αποστρέφεται.
Περιδιαβαίνω τα στενά και προσηλώνομαι στις ανακοινώσεις στους πίνακες με ακίδες και δέντρα τρυπημένα: Κάποιος που έφυγε 92 ετών, άλλος 76. Κι ανάμεσά τους ο πολυαγαπημένος γιος, πατέρας, αδελφός, που δεν έκλεισε τα 45. Ατύχημα, αρρώστια, ποιος να ξέρει.
Οι τραγωδίες σε δένουν με τοπία και ανθρώπους πιο σφιχτά από τις χαρές. Επειδή ο πόνος είναι τελικά το μόνο κοινό πεπρωμένο.
Και τούτη η θλίψη για τον άγνωστο νεκρό, που γελά στην φωτοτυπημένη φωτογραφία, αμέριμνος στο αγγελτήριο του δικού του θανάτου, πάνω από σταυρούς και τηλέφωνα γραφείων τελετών, τούτος ο ξένος πια στη ζωή με κάνει να θρηνώ πιο πολύ και από τους αγαπημένους του. Επειδή σαν ευκαιρία μοιάζει, που χάθηκε, σα ραντεβού που ο ένας άργησε να φτάσει, σα μεθύσι που θόλωσε, όσα θα μπορούσαν να είχαν γίνει. Ποτέ μην αμελήσετε την ηδονή της μέθεξης. Ποτέ μην πείτε πως ο άλλος είναι ξένος. Και στο εξής κανένα αγγελτήριο ας μη σημάνει το αμετάκλητο πέρας μιας συνάντησης, που θα μπορούσε να ήταν και μοιραία

from Blogger http://ift.tt/1erLXXl
via IFTTT

Ο χορός των λέξεων

Posted on

Ο χορός των λέξεων
Ευστράτιος Παπάνης, Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου
Κάθε πρωί λέξεις ανακατεμένες με τη μνήμη της νύχτας και την πολυσημία των ονείρων  ίπτανται στο δωμάτιο. Ανακατεύονται, συνδυάζονται, παραλλάσσονται, εξαφανίζονται, λικνίζονται, αιωρούνται, ακροβατούν. Αναποδογυρίζουν αντικείμενακαι βεβαιότητες, διεισδύουν σταπροσχήματα, απειλούνμε κατάρες, σκορπίζουν ευχές. Οι σκιέςτους στοντοίχο λεηλατούντις ηλιαχτίδες. Παρασύρουν τησκόνη, μετεωρίζονταιστα κενά, εκτοξεύουν τονκαπνό τουτσιγάρου ωςδυσεύρετο θυμίαμα, για νααναστήσουν μύθουςπαρηκμασμένους. Σχηματίζουν νοήματα, συνηθισμένα ή ανείπωτα, γητεύουν έννοιες, αποδεσμευμένες από τους ήχους τους. Χορεύοντας αλλοιώνουν την εκφορά τους. Ορθρινή προσευχή, φωνήματα αιολικά, ρήματα λησμονημένα, ιδέες που εκλιπαρούν κάποιος να τις προφέρει, για να πάρουντη θνητήσου υπόσταση. Γίνονται μουσική, σημασία, γρίφος και παράνοια.

Κάθε πρωί λέξεις αλήτισσες πασχίζουν να συναρμολογήσουν τις άρρητές σου συνέπειες και με εκβιάζουν με τους ρυθμούς του ονόματός σου, που τόσο αγάπησα

from Blogger http://ift.tt/1iTykox
via IFTTT

Ένα όνειρο

Posted on

Πώς κατέρρευσαν έτσι τα όνειρά μας, όπως η ομορφιά  ενός τοπίου χιονισμένου στο πρώτο αποτύπωμα. Σαν την επιθυμία που έγινε χάδι κι αμέσως νοστάλγησε τη μαγεία του ανεκπλήρωτου. 

Μόλις επιχειρήσαμε να τα φέρουμε στα μέτρα μας, σε σχέδια περίπλοκα μετατράπηκαν και έργα κοπιώδη.

Τόσο πολύ, που στο τέλος σταματήσαμε ως όνειρα να τα αναγνωρίζουμε. Κι είναι τόσο θλιβεροί εκείνοι, που από τη λάμψη τους μαγνητίστηκαν και οπισθοχώρησαν, μόλις αντιλήφθηκαν τους πόνους και την αμφιβολία, που επικίνδυνα τα πύρωναν. Γιατί τελικά τα όνειρα αναιρούνται μέσα από τις λεπτομέρειες, που μπορούν να τα καταξιώσουν ως αλήθειες…Στράτος Παπάνης

from Blogger http://ift.tt/1lbDq0S
via IFTTT

Golden Hall

Posted on Updated on

Golden Hall
Ευστράτιος Παπάνης, Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου

Με πολλή αγάπη για τις γυναίκες..

Έχει μια ηδονή η παρατήρηση της παρακμής. Ειδικά αν αφορά καταναλωτικές συνήθειες προηγουμένων, ανέμελων δεκαετιών. Αυτό, όμως, που ποτέ δεν θα αλλοιωθεί είναι η ανάγκη των γυναικών να διηγούνται τις εντυπώσεις από ψώνια, σχέσεις, συμβάντα, συναισθήματα.
Σάββατο στο Golden Hall.
Ντυμένες με το ύφος του ειδικού οι ιέρειες των αγορών εξορμούν. Ενίοτε συνεπικουρούμενες από φίλες, σε οίστρο όμοιο ευρισκόμενες, αλλά τις περισσότερες φορές συνοδευόμενες από εξουθενωμένους άνδρες, που εκλιπαρούν μάταια για διάλειμμα. Ένα βλέμμα αρκεί, μια απλή απεγνωσμένη ματιά, για να αναπτυχθεί η αόρατη συμπάθεια ανάμεσα σε αρσενικά, που συμπάσχουν, περιμένοντας έξω από τα μαγαζιά.
Κάποιοι, ατυχέστεροι, θα κληθούν επιτακτικά μέσα στο κατάστημα, για να δοκιμάσουν το εκπληκτικό σχέδιο, που για χάρη τους ξετρύπωσε η σύζυγος. Παρόλα αυτά η μοναδική τούτη ευκαιρία ποτέ δεν θα αγοραστεί. Γιατί κάθε γυναίκα ως πρόφαση μόνο θα επιλέξει κάτι για τον εκλεκτό της, ως πρόσχημα για να δικαιολογήσει τις υπερβολικές δαπάνες και τις ενοχές για όλα τα άχρηστα, των οποίων την αξία αν αμφισβητήσεις, άξιος βδελυγμίας και ύβρεων ασίγαστων καθίστασαι.
Αγέρωχες, ασυμβίβαστες, τυραννικές κανένα έλεος δεν θα δείξουν στην καλοντυμένη υπάλληλο των 480 ευρώ, καμιά ανοχή στα αισθητικά στραβοπατήματα των άλλων γυναικών. Αλλά και ουδεμία ανταπόκριση στη διεισδυτική, λάγνα, ερωτική διάθεση, όσων ανδρών τις κοιτούν. Ο Freud έκανε λάθος. Η libido γίνεται αυτοαναφερόμενη και ναρκισσιστική, όταν τα θηλυκά βγαίνουν για ψώνια και όταν προέχει η εξέταση 130 μαγαζιών..
Η πιο φθηνή τσάντα στον Καλογήρου δυο μνημονιακοί μισθοί, τα παπούτσια ερεβώδη αντικείμενα Πόθου, που σκληρή θεότητα απαγόρευσε να κατέχουν, ως τίμημα για το βαρετό παράδεισο της οικογενειακής ασφάλειας. Κι όμως. Η τρόικα δεν τις πτοεί. Αγοράζουν με αξιοπρέπεια το ελάχιστο στολίδι που θα βρουν και οι περισσότερες, άπραγες καταλήγουν στα καφέ και τους φούρνους του εμπορικού κέντρου, για τη σοκολάτα, που θα απαλύνει τη ματαίωση και θα εξανεμίσει τη δίαιτα.
Το ίδιο ευτελισμένοι και οι σύζυγοι, που απερίσκεπτα θεώρησαν πως το MacBook Pro έχει πέσει κάτω από 1500 ευρώ, επειδή η Apple συμπάσχει για το χρέος μας.
´ Μόλις το είδα, έπαθα κάτι, ήξερα ότι είχε φτιαχτεί για μένα..τρία κομμάτια έφερε και τα εξαφάνισαν όλα..ένιωσα….´
Κι έτσι ξεκινά η πολύωρη διήγηση για το φόρεμα, τις αντιδράσεις των άλλων, τις στρατηγικές έξυπνων αγορών, τις διαστάσεις, τις συγκρίσεις, τα παρεπόμενα. Αφηγήσεις, που θα εμπλουτιστούν με φαντασιακά στοιχεία κατά το τηλεφώνημα στη μητέρα, τη φίλη, την αδελφή. Που αν η θέση των γυναικών ήταν διαφορετική κατά την εποχή των παγετώνων, οι αρχαιολόγοι δεν θα ανακάλυπταν απεικονίσεις κυνηγιού στις σπηλαιογραφίες, αλλά τις τάσεις και τη μόδα στις προβιές και στα δέρματα.
Έξαψη, που κανείς άνδρας δεν θα κατανοήσει, παρά μόνο αν αγαπήσει, το θαυμαστό φύλο των γυναικών, που κοσμεί, ακόμα και με τη φιλαρέσκεια, το βίο μας.

from Blogger http://ift.tt/1iowMmv
via IFTTT

Μια καρδιά

Posted on

Ευστράτιος Παπάνης, Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου

Η γιαγιά στο μπαλκόνι κλαίει, ενώ σταυρώνει από ψηλά το αυτοκίνητο των παιδιών, που φεύγουν. Χριστουγεννιάτικα κουρέλια με τη λησμονημένη αίγλη έχουν μπλεχτεί στο δέντρο, που σκαρφαλώνει να κυριεύσει το σπίτι. Βράδυ στην Ιτέα και ο άνεμος εκδικητικός. Μπροστά μου το ταξίδι μακραίνει από τους παράδρομους της σκέψης. Κι έξαφνα όλοι οι αποχαιρετισμοί και οι ήττες αντηχούν στο αντίο εκείνο της γριάς, που ξεπροβοδίζει την ίδια τη ζωή.
Πώς του ανθρώπου η καρδιά φτιαγμένη είναι να αγαπά τα κοντινά και τα οικεία. Και καθώς με την εμπειρία φτερά βγάζει, δειλά, σαν πρώτο πέταγμα, να αγαπά μαθαίνει εκείνα, με τα οποία να ταυτιστεί μπορεί. Κι αν ποτέ ξεπεράσει τα νέφη της δυσπιστίας και του δισταγμού τις αναταράξεις, τον ήλιο αντικρίζει της διαφορετικότητας και μοναδική νιώθει μέσα από το αλλότριο και το ξένο. Μα τιμή σε εκείνες τις καρδιές, που εξαρχής αγαπούν την ιδέα της αγάπης, χωρίς αντικείμενο, χωρίς προσδοκία, με τη βεβαιότητα της απώλειας. Χαρά σε εκείνες, που χνούδι ξέρουν οι δυνατές φτερούγες ότι είναι. Σαν χριστουγεννιάτικο κουρέλι, που τραντάζεται στον άνεμο ένα βράδυ του Φλεβάρη Κι έτσι εκτοξεύονται πέρα από κάθε βαρύτητα και καταναγκασμό, γιατί ενώνονται με το θάνατο. 

from Blogger http://ift.tt/1iowNGN
via IFTTT