Μήνας: Ιουνίου 2014

Μεταιχμιακή διαταραχή προσωπικότητας

Posted on Updated on

Μεταιχμιακή διαταραχή της προσωπικότητας

Ευστράτιος Παπάνης, Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου

Οι συναισθηματικές τους σχέσεις είναι ασταθείς, εύθραυστες, πιεστικές. Το κάθε λεπτό ικανοποίησης το πληρώνουν αργότερα με αμφιβολία, θυμικές μεταπτώσεις, φόβο εγκατάλειψης, ανασφάλεια, πόνο. Η αυτοεικόνα τους παρουσιάζει αναπάντεχες διακυμάνσεις χωρίς προφανή αιτία. 

Παρορμητικοί, ενθουσιάζονται σαν παιδιά, δίνονται ολόψυχα σε καταστάσεις, πρόσωπα, για να απογοητευθούν σύντομα. Συνυπάρχουν με το φόβο της απόρριψης, ο οποίος τους αποπροσανατολίζει, αλλοιώνει τα δεδομένα, παρερμηνεύει τα κίνητρα. Μια αθέλητη απερισκεψία από την πλευρά του φίλου, του συντρόφου, μια ασήμαντη αργοπορία σε ραντεβού, μία παράβλεψη κάποιας επετείου, μια διφορούμενη λέξη και πυροδοτείται ο τρόμος της προδοσίας. Δεν είμαι αρκετά καλός, γι’ αυτό με υποτιμούν. Η απειλή της μειονεξίας τους κάνει επιθετικούς, συγκρουσιακούς, άδικους, εκδικητικούς. Η τιμωρία για τον πταίσαντα είναι δυσανάλογη της πράξης του. Η απαξίωση για εκείνο που τους συνεπήρε, συντριπτική.

Άνθρωποι των αντιθέτων ρέπουν προς την κατάχρηση, την έξαρση, το υπερβολικό. Εύκολα εξαρτώνται, μεθούν, απέχουν ή ρισκάρουν στο σεξ, πειραματίζονται δίχως δικλείδες ασφαλείας, ακροβατούν στο παράλογο, πέφτουν σε κατάθλιψη, νιώθουν το κενό να τους περιτριγυρίζει. Και κάνουν τα πάντα για να το αποφύγουν: Θα συναντηθούν με τον πρώτο άγνωστο που τους κολάκεψε στο Facebook, θα πιουν υπερβολικά σε ένα μπαρ, θα δοκιμάσουν μία άγνωστη ουσία, θα ενδυθούν τα χαρακτηριστικά και τις προτιμήσεις του άλλου, για να τους αποδεχθεί. Αλίμονο, όμως, αν δεν ανταποκριθεί στις τυραννικές προσδοκίες τους.

Οι κυκλοθυμίες είναι έντονες, δεν βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα, αλλά σε λάθος εκτίμηση αυτών. Έρμαια της φαντασίας τους και της περίπλοκης ψυχοσύνθεσης, πρώτα ζουν συμβολικά και μεταφέρουν τις οπτασίες ή τους εφιάλτες στην καθημερινότητα. Συνηθισμένη τους έκφραση ‘ Δεν υπάρχω, όλα είναι μάταια’. Ένα ποσοστό από αυτούς θα αποπειραθεί να αυτοκτονήσει, μερικές φορές για να προκαλέσει το ενδιαφέρον των άλλων.

Παραδίδουν γη και ύδωρ σε όσους αγαπούν, αλλά υποφέρουν από έλλειμμα αγάπης. Λατρεύουν όσους τους δώσουν προσοχή υπό την αίρεση να είναι πάντα κοντά. Κι αν αυτό δεν γίνει εφικτό, η μεταστροφή είναι ακαριαία και απόλυτη. Εξάλλου, η δυσφορία είναι βασικό χαρακτηριστικό τους, που συνοδεύεται από άγχος, κρίσεις πανικού, αυτοτραυματισμούς και περιόδους ηρεμίας.

Αποτελούν το 2% του γενικού πληθυσμού. 75% από αυτούς είναι γυναίκες. 

from Blogger http://ift.tt/1lpKggX
via IFTTT

Περί Κριτικής

Posted on Updated on

Κρίνοντες και κρινόμενοι

Ευστράτιος Παπάνης, Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου

Κάθε φορά που ακούτε μια κριτική, μαθαίνετε περισσότερα για το χαρακτήρα του κρίνοντος παρά για το ποιόν του κρινόμενου.
Οι αρνητικές κρίσεις συσχετίζονται σχεδόν νομοτελειακά με τη νευρωσική προσωπικότητα αυτού που τις εκφέρει.Ναρκισσισμός, κατάθλιψη, μη ρεαλιστική αντίληψη, έλλειψη ικανοποίησης από τη ζωή, πλημμελής συναισθηματική νοημοσύνη, κυκλοθυμία, τραυματικές εμπειρίες, αντικοινωνικότητα, αίσθημα μειονεξίας και χαμηλή αυτοεκτίμηση είναι μερικά από τα ψυχολογικά χαρακτηριστικά όσων καθ´ έξιν προβάλλουν το δικό τους αξιολογικό σύστημα στις πράξεις και τα λόγια των υπολοίπων.
Πρόκειται για ένα νοσηρό τρόπο προσαρμογής και πρόκλησης ενδιαφέροντος, ειδικά εάν ο κριτής δεν έχει επιβεβαιώσει με τις γνώσεις του ή τον παραδειγματικό βίο ότι δικαιούται να εκφέρει άποψη ή ότι τα κίνητρά του δεν είναι η αυτοπροβολή μέσω της υποβάθμισης του συνανθρώπου.
Οι κρίνοντες έχουν τα ακόλουθα χαρακτηριστικά :
1.Είναι αυτόκλητοι ή λάθρα απέκτησαν το δικαίωμα της παρέμβασης
2.Προβαίνουν σε αυθαίρετες γενικεύσεις
3.Κρίνουν την πηγή του μηνύματος κι όχι τα επιχειρήματά του
4.Έχουν ιδιότυπη λογική, που βασίζεται σε αναπόδεικτες προσωπικές εμπειρίες
5.Αναζητούν σημασίες εκεί που δεν υπάρχουν και αγνοούν την ουσία
6.Χρησιμοποιούν συναισθηματικές εκφράσεις, ακραίες λέξεις και προτασιακές παρεκτροπές
7.Δεν αντιπροτείνουν
8.Θεωρούν εαυτούς ειδήμονες επί παντός του επιστητού
9. Ασκούν κριτική για χάρη της κριτικής και όχι για την ανάπτυξη γόνιμου διαλόγου
10. Ενστερνίζονται ακραίες απόψεις
11. Προσδοκούν στην πρόκληση εντυπώσεων
12. Αποκρύπτουν στοιχεία και ομνύουν σε μισές αλήθειες
13. Είναι δογματικοί και άτεγκτοι

Αντίθετα, όσοι διανθίζουν το λόγο τους με θετικούς χαρακτηρισμούς
και πρωτίστως αναγνωρίζουν την ιδιαιτερότητα και τα καλά γνωρίσματα του άλλου, χωρίς να κολακεύουν, συνήθως χαίρουν συναισθηματικής ασφάλειας και πληρότητας, αψεγάδιαστης αυτοεικόνας, που τους αναδεικνύει σε ηγετικά πρόσωπα.
Η κριτική, θετική ή αρνητική, πρέπει να ασκείται και να γίνεται αποδεκτή με προσοχή, γιατί πάντοτε εμπεριέχει το μεταμήνυμα της διάθεσης κάποιου να επηρεάσει..Δεν είναι λίγοι εκείνοι, που ενδίδοντας στην παγίδα μερικών φιλοφρονήσεων , παραχωρούν το δικαίωμα της αντίδρασης στην κακοπροαίρετη κριτική..

Η ανασφάλεια του κρινομένου

Κανόνας 1. Ο εαυτός νιώθει ψυχολογική ασφάλεια μόνο όταν έχει διασφαλιστεί η βιολογική. Γεγονός, που παραπέμπει στην εποχή, που και τα δυο ήταν απόλυτα καθορισμένα από τη στάση των γονέων απέναντι στο εύθραυστο παιδί. Όταν οι γονείς ασκούν αναιτιολόγητη κριτική, ψυχολογική βία ή είναι υπερβολικά επικριτικοί προς τις ενέργειες του παιδιού, ο λανθάνων τρόμος της απόρριψης, της μοναξιάς, της στέρησης της αγάπης, της μη επιβίωσης κατά συνέπεια, φωλιάζει στην αμάθητη καρδιά και ανακαλείται με μεγάλη ευκολία αργότερα
Κανόνας 2. Αν κάθε φορά που σας ασκούν κριτική, καταβάλλετε προσπάθεια να δικαιολογηθείτε, ο εαυτός τελείως υποσυνείδητα ενθυμείται την παιδική εξάρτηση, την υποχώρηση στις απαιτήσεις των ενηλίκων και περιπίπτει σε κατάσταση απειλής και κατ´ επέκταση άμυνας, αποφυγής και επίθεσης, ανάλογα με τις μνήμες ανάλογων συμπεριφορών, που κάποτε είχαν πετύχει.
Κανόνας 3. Οι άνθρωποι όταν νιώσουν πως απειλούνται βιολογικά προετοιμάζονται για μάχη μέχρις εσχάτων, χωρίς όρια, αν δε λειτουργήσουν τα κοινωνικά αντανακλαστικά και το υπερεγώ. Για παράδειγμα, αναλογιστείτε ένα καυγά με κάποιον οδηγό: Τα λόγια που εκστομίζονται είναι δυσανάλογα της περίστασης..Ο εαυτός, όμως, όπως τονίσαμε συγχέει πάντα την ψυχολογική με τη σωματική απειλή και αντίστροφα..
Κανόνας 4. Η ψυχολογική πίεση, που επέρχεται με την κριτική, ισοδυναμεί με έλεγχο κατά της ανεξαρτησίας και παραπέμπει σε αντίδραση υπεράσπισης του πολύτιμου αυτού αγαθού, που συμβολίζει την ενηλικίωση, ακόμα κι αν αντιληφθούμε πως ο κρίνων έχει δίκιο.
Κανόνας 5. Όταν γίνετε αντικείμενο κριτικής μη δικαιολογηθείτε. Εξάλλου, αυτό προσδοκούν οι κριτές σας. Σκεφθείτε τον εαυτό σας σα να έχει τις ιδιότητες, που του καταμαρτυρεί ο κρίνων και εκπλήξτε τον με την περιγραφή αυτού του απαίσιου χαρακτήρα

from Blogger http://ift.tt/1jZcgbt
via IFTTT

Καλοκαιρινό

Posted on

Καλοκαιρινό 

Ευστράτιος Παπάνης, Πανεπιστήμιο Αιγαίου

Κάποιοι άνθρωποι, κάποιοι στόχοι, κάποιες αυταπάτες

Μοιάζουν με το νησάκι που δεσπόζει στην ακτή.

Τόσο κοντινό, που με μια ανάσα νομίζεις πως θα φτάσεις. 

Μα σαν ξεθαρρέψεις και βγεις στο μέσο της διαδρομής, κουράζεσαι, λιγοψυχάς, οι αντοχές βουλιάζουν. Και τότε πεισμώνεις, βρίσκεις δύναμη απρόσμενη, πίσω δεν κοιτάς. Το γόητρό σου η απόσταση δεν θα καταβάλλει .

Κάποτε εξαντλημένος φτάνεις και αντικρύζεις βράχια ρημαγμένα από τα κύματα και θάμνους ξερούς και λιοπύρι. 

Τόσος κόπος άδικος για ένα γινάτι, για έναν κακό υπολογισμό, για ένα στοίχημα με τον εαυτό σου, για μια βουβή σειρήνα..

Μα τώρα δεν έχει πια επιστροφή. 

Κι αν βρεις το κουράγιο να γυρίσεις, η ακτή ποτέ δε θάναι ίδια..

from Blogger http://ift.tt/1wAXBek
via IFTTT

Εκπαίδευση Ενηλίκων κόντρα στο ρεύμα

Posted on

Εμπειρίες από τα προγράμματα εκπαίδευσης ενηλίκων προς μελλοντική χρήση. Μια μη μαθητοκεντρική προσέγγιση..
..και με εσκεμμένη αντίθεση προς όλες τις αρχές εκπαίδευσης ενηλίκων, που κυριαρχούν αυτή την εποχή….

Ευστράτιος Παπάνης, Πανεπιστήμιο Αιγαίου

1. Για τους εραστές της γνώσης κάθε ερέθισμα είναι ευκαιρία για μάθηση. Όποιος επιλέγει τι θα μελετήσει βάσει στρεβλών αντιλήψεων για το περιεχόμενο ή για τη βεβαίωση που θα λάβει, δεν αξίζει εκπαίδευσης, αλλά συμβουλευτικής παρέμβασης
2. Οι ενήλικες υπερεκτιμούν την αξία των προσωπικών τους εμπειριών ή της προγενέστερης γνώσης, στοιχεία που αν πραγματικά υπάρχουν, σπάνια μπορούν να τη συστηματοποιηθούν, ώστε να τύχουν επιστημονικής τεκμηρίωσης. Το γεγονός ότι κάποιες παγιωμένες συμπεριφορές είναι λειτουργικές, δεν τις καθιστά αυτόματα και έγκυρες.
3.Τα κίνητρα για μάθηση ποικίλουν από ανάγκη για αλλαγή, πλήξη, μοναξιά, κοινωνικά δίκτυα, μόδα μέχρι επίδειξη, κυνήγι τίτλων, προσωπική ανάπτυξη και φιλομάθεια. Δυστυχώς, το κοινό αυτό συλλήβδην εντάσσεται στην ίδια ομάδα, με αποτέλεσμα οι μεν να παρακωλύουν την εξέλιξη, όσων πραγματικά ενδιαφέρονται. Αν ο διαχωρισμός δεν επιτρέπεται σε σχολικό επίπεδο, είναι απαραίτητος στην εκπαίδευση ενηλίκων.
4. Προγράμματα που διεξάγονται σε περιοχές με χαμηλό πολιτισμικό και κοινωνικό κεφάλαιο είναι καταδικασμένα να υποβαθμιστούν λόγω των περιορισμένων εμπειριών συλλογικότητας των εκπαιδευομένων ή της αδυναμίας του εκπαιδευτή να δράσει εύκαμπτα, αντισταθμιστικά και δημοκρατικά.
5. Η γνώση πολλές φορές συγχέεται με αυτοπαρουσίαση, προβολή του εγώ, επίδειξη, επιπολαιότητα, επιδερμική θεώρηση. Οι ημιμαθείς ναρκοθετούν τη διαδικασία, επειδή δεν ενδιαφέρονται για βελτίωση, αλλά για εκτόνωση των συμπλεγμάτων τους και παρασύρουν τους υπόλοιπους σε συγκρουσιακά σκηνικά, μέσα από τα οποία αναδεικνύονται.
6. Η μάθηση δεν είναι αναίμακτη διαδικασία. Οι άνθρωποι καλύπτονται πίσω από τον πνευματικό μεσαίωνα των ερμηνειών τους και δύσκολα δέχονται να πειραματιστούν ή να εφαρμόσουν την καινοτομία. Πολύ ευκολότερα διδάσκεται ο μυστικισμός παρά το πείραμα και η εξαντλητική επιστημονική διαδικασία. 
7. Οι μαθητές αξιώνουν να αποκτήσουν τα πάντα με την ελάχιστη δυνατή προσπάθεια, επειδή αυτή η κουλτούρα καλλιεργήθηκε στο σχολείο και στο οικογενειακό περιβάλλον.
8. Όταν δεν υπάρχουν επιχειρήματα εναντίον μιας πληροφορίας, οι περισσότεροι θα επιχειρήσουν να γελοιοποιήσουν και να αμφισβητήσουν την πηγή του μηνύματος. 
9. Η τάξη λαμβάνει το ύφος που της προσδίδει η προσωπικότητα του εκπαιδευτή και όχι το επίπεδο των μαθητών. 
10. Εκπαιδευτής που δε χειρίζεται ορθά τη γλώσσα είναι επικίνδυνος, ακόμα κι αν διδάσκει για το οπλισμένο σκυρόδεμα.
11. Οι περισσότεροι εκπαιδευτές επαναλαμβάνονται αφόρητα, επειδή δε διαθέτουν γενική μόρφωση ή θεωρούν πως δεν οφείλουν να προετοιμαστούν επαρκώς. Ήδη μετά τις δύο πρώτες συναντήσεις η ανεπάρκεια γίνεται προφανής. Για κάθε μια ώρα διδασκαλίας αντιστοιχούν εκατό ώρες μελέτης και εμπειρίας.
12. Εκπαιδευτής, που δεν μπορεί να δώσει αναλυτικές, πρωτότυπες σημειώσεις για όσα διδάσκει, απλά είναι ένας ευκαιριακός ομιλητής και βλαβερός για τους μαθητές του
13. Για να εμπεδωθεί το διδακτικό υλικό πρέπει οπωσδήποτε να υπάρχει διαρκής αυστηρή αξιολόγηση και ερευνητική εργασία. Η απομνημόνευση βασικών εννοιών είναι απαραίτητη για κάθε επιστήμη και η βάση, πάνω στην οποία θεμελιώνεται η μετέπειτα κριτική ικανότητα. Αν καταργηθεί, ο ανθρώπινος νους θα αντικατασταθεί από υπολογιστές.

14. Εκπαιδευτής που δεν μπορεί να διδάξει χωρίς PowerPoint κατά πάσα πιθανότητα δεν μπορεί να διδάξει ορθά

15. Αν ο μαθητής και ο εκπαιδευτής δεν διαθέτουν γενική παιδεία, κάθε προσπάθεια εξειδίκευσης μετατρέπεται σε φαύλη και στείρα διαδικασία 
16. Οι μαθητές προτιμούν έναν αυστηρό, αλλά δίκαιο εκπαιδευτή, παρά έναν ανασφαλή δάσκαλο, που θα λαϊκίζει, για να γίνεται αρεστός.
17. Οι εκπαιδευόμενοι έχουν την τάση να αποδέχονται αξιώματα και δογματικά αποφθέγματα, αρκεί να τους κεντρίζουν το συναίσθημα
18. Δυστυχώς, η γνώση πολλές φορές προϋποθέτει βαρετές και επίπονες λεπτομέρειες, όπως και κάθε ανθρώπινη ασχολία. Όποιος δε θέλει να περάσει από αυτές, αλλά θεωρεί πως ο δάσκαλος είναι θεατρίνος, που θα τους τέρπει, καλύτερα να παραμένει στάσιμος σε όσα ήδη γνωρίζει.

from Blogger http://ift.tt/U7etM4
via IFTTT

Αδυνασία

Posted on Updated on

Αφιερωμένο στους χωρισμένους μπαμπάδες που στερούνται τα παιδιά τους..

Αδυνασία

Η οργή που μετατρέπεται σε πικρία, η ελπίδα που λιγοψυχεί και περιχαρακώνεται, η ματαίωση που αρχίζει να πολιορκεί την παραμυθία… Ο χρόνος, ανεπαρκής, κοροϊδεύει με το αδυσώπητο πέρασμά του και εξαπατά με τις εναλλαγές. Αμηχανία, συγκάλυψη, καχυποψία, επιφυλακτικότητα, νοσταλγία, απελπισία, λόγια που ματαιοπονούν να νικήσουν τη σιωπή, στοργή που αγωνίζεται να διατηρηθεί και να χωρέσει μέσα σε μερικές ελάχιστες ώρες. Παιδιά που προσποιούνται πως δε βαριούνται ή που λυγίζουν μη υπομένοντας το δίλημμα. Παιδιά, που μηχανεύονται, που χειρίζονται, που καρκινοβατούν με μια πληγωμένη αυτοεκτίμηση, που εξαπατούν το πένθος, που εξοικειώνονται με τον αποχωρισμό και διαρκώς αναπαράγουν το ίδιο αμείλικτο ερώτημα: Γιατί δεν μπορούμε να έχουμε και τους δυο;
Η στιγμή του αποχωρισμού, που απειλεί τον αυθορμητισμό, γελοιοποιεί τη γνησιότητα και συμμαχεί με την αθέλητη επιστροφή σε μια ανενδοίαστη, επίπλαστη καθημερινότητα. Η αγάπη ξανά σε πρόγραμμα, οριοθετείται, καθορίζεται, μονοπωλείται και περιγράφεται από νόμους, ασφαλιστικά μέτρα, παλινωδίες, μάχες για τη λεπτομέρεια και συμβάσεις. Οι γιορτές τελειώνουν και τα παιδιά πρέπει να επιστρέψουν στον κηδεμόνα, που έχει ορίσει κάποιο βιαστικό δικαστήριο, υπακούοντας σε νόμους ανθρώπινους, ελλειμματικούς, ανεπεξέργαστους και άκαμπτους. Οι λύσεις του Σολομώντα ανεπίκαιρες και η δικαιοσύνη ανακρούει πρύμναν ενώπιον της μεροληψίας, των στερεοτύπων και της μοναδικής διεξόδου: Της συγκηδεμονίας. Αν κάποιοι δεν επιτυγχάνουν ως σύζυγοι, δεν έχουν αποτύχει ως γονείς. Και κανένας σύγχρονος νομοθέτης δεν έχει την ισχύ να επιμερίσει την αγάπη και να αποφανθεί με βεβαιότητα για το ορθό.

Ο πατέρας, που αγνοείται, που εκδιώκεται, που απομακρύνεται, που ηττάται, που καταδικάζεται από τη γονική αποξένωση και που ονειδίζεται από την ισοπεδωτική πραγματικότητα των τέκνων του, της τόσο απόμακρης και ανοίκειας πλέον από αυτήν που κάποτε είχε ζήσει και συνδιαμορφώσει. Ο πατρικός ρόλος υπό διωγμό, τόσο λησμονημένος από τους τηλεοπτικούς ψυχολογίζοντες, τόσο κακοποιημένος από τους θιασώτες των εύκολων διαζυγίων, τόσο αποδεκατισμένος από τις κίβδηλες μετριότητες του προοδευτισμού και τις υστερικές μαινάδες της σεξουαλικής επανάστασης. Ο πατρικός ρόλος, που υποβαθμίζεται, αλλοιώνεται, λοιδορείται και αποψιλώνεται στο όνομα μιας ψευδεπίγραφης χειραφέτησης και ενός ακήρυχτου πολέμου των δύο φύλων, ο οποίος τεχνηέντως διατηρείται ακόμα και στις μέρες μας, επιδοτούμενος από ευρωπαϊκά προγράμματα και χορούς εκατομμυρίων.
Δεν υπάρχει ανισότητα εκεί που πλεονάζει η αγάπη, εκεί που προπορεύεται το «ούς ο Θεός συνέζευξεν, άνθρωπος μη χωριζέτω». Δεν υπάρχει βία και απορία εκεί που το οικοδόμημα στεριώνει με τη συναίνεση και την κοινή προσπάθεια. Δεν υπάρχει αντίθεση εκεί που η φροντίδα είναι συνώνυμη με την καρτερία, το σεβασμό, την τρυφερότητα και τη μέριμνα. Αλλά επικρατεί σπαραγμός σε όσες οικογένειες η φιλαυτία ποδοπατεί τη σύνεση και ο ατομισμός εμπαίζει την ηθική.

Η μόνη επίκαιρη και ανεκτή απάντηση της κοινωνίας στις τερατώδεις συνέπειες του διαζυγίου, που ο νόμος θα μπορούσε να ορίσει, είναι η υποχρεωτική εκπαίδευση των γονιών μετά το χωρισμό στην από κοινού επιμέλεια των τέκνων, στην ψυχολογική υποστήριξη της εν διαστάσει οικογένειας και στην κατάρτιση κοινών δραστηριοτήτων και προγραμμάτων προς χάριν των παιδιών. Όλα τα υπόλοιπα πηγάζουν εκ του πονηρού και εγγυώνται προσωπικότητες που σαγηνεύονται από τη νεύρωση και την κατάθλιψη: Και πάντα έρχεται η ώρα, που τα παιδιά θα αναζητήσουν πεισματικά τον απόντα γονέα, θα επιρρίψουν ευθύνες και θα αποδειχθούν οι πιο στυγνοί και αλύγιστοι κατήγοροι. Όμως ο χαμένος χρόνος δε θα μπορεί με τίποτα να εξιλεωθεί και η ευκαιρία θα είναι πια απούσα.
Αλλά, παρά τις αιτιάσεις και τις εκλογικεύσεις, ο νους μας, αυτές τις μέρες τις γιορτινές, τις επιδεικτικές και τις παράφορες, τις εποχές τούτες, που καραδοκούν να φαλκιδέψουν τη νηφαλιότητα και να καταποντίσουν την ψυχική γαλήνη, ας στραφεί στους γονείς εκείνους – άνδρες και γυναίκες – που στερούνται τα παιδιά τους ή που υποχρεώνονται να τα χαρούν για λίγο, μέσα σε ένα πνιγηρό και οριοθετημένο και τεχνητό περιβάλλον. Γιατί ίσως η μόνη μορφή αθανασίας που διαθέτει ο άνθρωπος είναι τα παιδιά, και η στέρησή τους ισοδυναμεί με όλεθρο.

* Ο Ευστράτιος Παπάνης είναι επίκουρος καθηγητής Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Δεν ξέρω πώς

Posted on Updated on

Δεν ξέρω πώς οι γυναίκες  αρκούνται σήμερα σε λιγότερη λατρεία 

Από κάποιον που τις παρατηρεί και απομνημονεύει τις συνήθειες τους, χωρίς εκείνος να γίνει τέτοια, αλλά ανά πάσα στιγμή μπορώντας να τις ανατρέψει

Από έναν που αποστηθίζει την ιστορία τους, για να βρει τις απαρχές του δώρου που κέρδισε και τις αφορμές της ομορφιάς τους

Από αυτόν που στα αντικείμενα βρίσκεται του μικρού τους κόσμου και ενορχηστρώνει τις ελάχιστες λεπτομέρειες, που τον κάνουν σπουδαίο

Από έναν ερανιστή της επιθυμίας τους και συλλέκτη των ανασφαλειών τους.

Από το σύντροφο που θα μπολιάσει την κουλτούρα τους, χωρίς να τη λεηλατήσει

Δεν ξέρω πώς οι γυναίκες σήμερα αρκούνται σε τόση λίγη αγάπη και δέχονται να εκπορθηθούν από βαρβάρους, που με τη συναίνεση τους άγρια θα τις εξανδραποδίσουν. Στράτος Παπανης

from Blogger http://ift.tt/1l1JxrF
via IFTTT

Αγιάσος

Posted on

26 χρόνια μετά
Ευστράτιος Παπάνης, Πανεπιστήμιο Αιγαίου
Τα χρέη στον έρωτα δεν τα σβήνει ο χρόνος, γιατί είναι οφειλές προς τη ζωή.
Αργά ή γρήγορα μια απόκοσμη δικαιοσύνη ζητά πίσω όσα χρωστάς, τη στιγμή που νομίζεις πως παραγράφησαν, ακέραια ή πολλαπλάσια, επειδή ακριβώς κάποτε στάθηκες ανίκανος να σηκώσεις το βάρος των περιστάσεων.
Ή γιατί αυτό που τότε ονόμασες συγκυρία και νομοτέλεια, παιχνίδι, στοίχημα και επιλογή δεν ήταν παρά οδύνη ασώματη, που με χίλιες μορφές σκορπίστηκε στην καθημερινότητά και στην ψυχοσύνθεση, έγινε αδιόρατη, ψήγμα αψηλάφητο, μέχρι να καταστεί τρανή και ληξιπρόθεσμη στο μέλλον.
Τα οφλήματα του έρωτα είναι απαιτητά από ένα μόνο πρόσωπο, εκείνο που πληγώθηκε από τις συμπεριφορές σου ή αυτό, του οποίου την εμπιστοσύνη καταχράστηκες.
Οι υπερφίαλοι και οι αφελείς θεωρούν πως μπορούν να εξοφλήσουν σε δόσεις ή να αποδώσουν το συναισθηματικό κεφάλαιο έντοκο σε τρίτους. Όμως, οι λογαριασμοί οι ερωτικοί είναι εγχάρακτες υποσχέσεις του πεπρωμένου και αρραγείς και ανελαστικοί.
Αν, λοιπόν, κάποτε φανούν οι δανειστές, χρόνια μετά να ταράξουν τις ισορροπίες που με κόπο, αλλά λάθρα κατοχύρωσες, μην ψάξεις για δικαιολογίες και παρακάλια και υπεκφυγές, αλλά αφέσου στην ετυμηγορία τους και φρόντισε να λατρέψεις το πρόσωπο, που με την απουσία του καθόρισε την ύπαρξή σου.
————————————
Συναισθήματα
Κρίμα που τα πιο ευγενή συναισθήματα δε μεταβιβάζονται, όσο κι αν προσπαθούμε- ούτε ο έρωτας ούτε η νοσταλγία ούτε η αναπόληση ούτε η αυτοθυσία. Συνδεδεμένα είναι με τις μύχιες εμπειρίες του καθενός, τις προβολές, τις εξιδανικεύσεις, τις αναμνήσεις, τις προσδοκίες, τις ματαιώσεις. Δεν χρειάζεται να πείσετε κανέναν γι αυτά. Μόνο τη δική του εκδοχή θα καταλάβει. 
Κι ενώ τα προσφέρουμε ατόφια, ακατέργαστα, διαυγή, αναγκαστικά τα περιγράφουμε με λέξεις, που απαιτούν λογική επεξεργασία και αντίληψη.
Γι αυτό υπάρχει η τέχνη, όταν αστοχεί ο λόγος. Κοινός, όσο γίνεται, κώδικας και συμβολισμός της ύπαρξης, που συνέχει την τραγικότητα και αναιρεί τη μοναξιά κι αλίμονο σε όποιον δεν τον κατέχει.
Κι όμως. Οι πιο πρωτόγονες ορμές, ο πανικός, η απελπισία, ο τρόμος, η υποταγή, που εκπορεύονται κατευθείαν από τα ένστικτα, διαδίδονται σαν αστραπή στις μάζες εύκολα για να τις καθυποτάξουν.. Στράτος Παπάνης, Πανεπιστήμιο Αιγαίου
———————————–
Η αγάπη
Ευστράτιος Παπάνης, Πανεπιστήμιο Αιγαίου

Τα θεμέλιά της βαθιά ριζωμένα στην επικοινωνία. Ούτε ένστικτο ούτε ορμή ούτε μάθηση ή μίμηση και ανάγκη, παρά η συνείδηση, που αιμορραγεί, αν δεν την πλησιάσει. Αμάθητη στην αρχή, ζητά αφορμές, προβάλλει τον εαυτό στη χαρμολύπη των άλλων και ,συμπάσχοντας, θεριεύει. Μέχρι που μιαν αυγή το δάκρυ της, αναπάντεχο,αγκαλιάζει την ανθρωπότητα, πριν κρυφτεί στις αναστολές σου, φοβισμένη από τη βοή και την οίηση του κόσμου. Αναρωτιέσαι, πώς- τόσο μικρός- χώρεσες τα μήκη και τα πλάτη της, μα γρήγορα καταλαβαίνεις ότι, αν σε ευνοήσει με την αγνότητά της, ένα σύμπαν μπορεί να πάλλεται σε κάθε σου αναπνοή. Κίνητρο, έμπνευση θυσία, θρυμματίζεται στην παραμικρή έπαρση, ατονεί όταν ερμηνεύεται, λιποτακτεί ενώπιον της λογικής. Η αγάπη, που συνέχεια απαιτεί να έχεις ακέραια την προσωπικότητα, καθώς την πληθαίνεις, μοιράζοντας την σε όλους.


———————————
Αγιάσος
Στο δικό μου χωριό η αρχή συναντά το τέλος μου στο δρόμο. Και απ´ τα χαλάσματα, όσα δεν έγινα, ορμούν σε εκείνα, που κάποτε επέλεξα για μοίρα.
Στο δικό μου χωριό τα λουλούδια μυρίζουν αυταπάτη και ο χρόνος απολιθώνει στους τοίχους τις μορφές που αγάπησα
Στο δικό μου χωριό οι έρωτες πεθαίνουν σαν αληθέψουν και οι πόθοι φυτρώνουν πλάι στην ψευδαίσθηση.
Κι ο ουρανός πια μου δείχνει τη νέα πατρίδα..
Στράτος Παπάνης


from Blogger http://ift.tt/1ll5l05
via IFTTT